ในช่วงชีวิตของแต่ละคนน่าจะเคยไปร่วมงานต่างๆมากมายหลายอย่าง เช่นงานวันเกิด งานแต่งงาน งานประชุมสัมมนา งานศพ เป็นต้น แม้ในช่วงที่โควิดกำลังระบาดก็ยังจะต้องมีการจัดงานศพ แต่ก็มีวิถีที่เปลี่ยนไปตามยุคสมัย เมื่อเกิดมาแล้วทุกคนก็หนีแก่ไม่ได้ หนีตายไม่พ้น ทุกคนต้องตาย งานศพจึงเป็นงานที่หลีกเลี่ยงได้ยาก อย่างน้อยที่สุดมนุษย์ที่พอจะรู้เดียงสา มีอายุพอที่จะรับรู้ถึงเหตุการณ์ต่างๆของชีวิตน่าจะเคยไปร่วมงานศพบ้าง แม้จะพยายามหลีกเลี่ยงอย่างไร สักวันใดวันหนึ่งก็ต้องมีญาติพี่น้องหรือคนที่เราเคารพ คนที่เรารู้จักคุ้นเคยเสียชีวิต บางคนไปร่วมฟังพระสวดอภิธรรม บางคนไปร่วมพิธีเผาศพ ซึ่งอาจจะมีคำเรียกขานแตกต่างกันไปตามแต่ฐานะของผู้เสียชีวิต แต่ความหมายอย่างเดียวกันนั่นคือไปงานของคนเสียชีวิต งานสำคัญในพระพุทธศาสนาอีกวันหนึ่งคือ วันแรม 8 ค่ำ เดือน 6 เป็นวันคล้ายวันถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระของพระพุทธเจ้าที่มกุฏพันธนเจดีย์ เมืองกุสินารา ชาวพุทธเรียกงานวันนี้ว่า "วันอัฏฐมีบูชา"

        ทำงานวิจัยสำเร็จเสร็จสิ้นไปงานหนึ่ง เรื่อง "รูปแบบการศึกษาอบรมพระธรรมทูตไปต่างประเทศ(ธรรมยุต) เป็นการศึกษาการฝึกอบรมพระธรรมธรรทูตไปต่างประเทศ สภาพปัญหา แนวทางในการพัฒนา ใช้เวลานานกว่าหนึ่งปี ส่งบทความไปตีพิมพ์ในวารสารทางวิชาการแล้ว เห็นว่าผ่านขั้นตอนทุกอย่างแล้ว จึงนำมาเสนอทางเว็บไซต์ เพื่อการศึกษาวิชาการต่อไป มีรายละเอียดดังต่อไปนี้

           มนุษย์แม้จะเกิดมาดูเหมือนจะเท่าเทียมกัน ไม่มีอะไรติดตัวมาเหมือนกัน มาตัวเปล่าเหมือนกัน แต่ทำไมเมื่อกาลเวลาผ่านไปบางคนก้าวหน้า ทำอะไรก็สำเร็จได้โดยง่าย มีความเป็นอยู่ที่สะดวกสบาย ไม่อดอยากไม่ขัดสน หรือบางครั้งอาจจะมีโชคลาภโดยไม่คาดคิด แต่บางคนอยู่อย่างลำบากขัดสน ปากกัดตีนถีบ ทำอะไรก็ติดขัดอัตคัตขัดสนไปหมด เรื่องนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะบุญของแต่ละคนในอดีตชาติไม่เท่ากัน การดำเนินชีวิตจึงแตกต่างกัน แล้วจะทำอย่างไรจึงจะเป็นคนมีบุญบ้าง   เรื่องนี้มีคำอธิบายในไว้ในพระพุทธศาสนา