เคยถามตัวเองว่าเพราะเหตุใดคนที่เกิดมาแล้ว บางคนมีโรคเบียดเบียนมาก เจ็บป่วยกระออดกระแอด ไม่ค่อยสบายไม่ปวดหัวก็เป็นไข้ ปวดหลัง เป็นต้น บางท่านแม้มีเงินจำนวนมหาศาลแต่ก็ต้องงดเว้นอาหารบางอย่าง ปากอยากกินแต่หมอห้าม ในขณะที่บางคนไม่ค่อยมีเงินมีชีวิตอยู่ด้วยความลำบากหาเช้ากินค่ำ แต่ไม่ค่อยมีโรคภัยไข้เจ็บ ร่างกายแข็งแรงสามารถรับประทานอาหารได้ทุกชนิด แต่มักไม่ค่อยจะมีกิน บางคนพยายามรักษาสุขภาพดีทุกอย่างแต่ก็ยังเป็นคนขี้โรค แต่บางคนยากจนไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับสุขภาพอนามัยมากนัก แต่กลับมีสุขภาพที่แข็งแรง ไม่ค่อยมีโรคภัยเบียดเบียน
คำตอบในเรื่องของของการที่บางคนเป็นคนขี้โรคนั้น พระพุทธเจ้าได้แสดงสาเหตุไว้ในจูฬกัมมวิภังคสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ (14/584/288)ความว่า “บุคคลบางคนในโลกนี้จะเป็นสตรีก็ตามบุรุษก็ตาม เป็นผู้มีปรกติเบียดเบียนสัตว์ด้วยฝ่ามือหรือก้อนดิน หรือท่อนไม้ หรือศาตราเขาตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก เพราะกรรมนั้นอันเขาให้พรั่งพร้อมสมาทานไว้อย่างนี้ หากตายไปไม่เข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ถ้ามาเป็นมนุษย์เกิด ณ ที่ใดๆในภายหลัง จะเป็นคนมีโรคมาก ปฏิปทาเป็นไปเพื่อมีโรคมากนี้คือเป็นผู้มีปรกติเบียดเบียนสัตว์ จึงทำให้เป็นคนมีโรคมาก”
ส่วนสาเหตุที่ทำให้คนมีโรคน้อยมีสุขมีสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรงนั้นพระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ในสูตรเดียวกัน(14/585/288)ว่า “บุคคลบางคนในโลกนี้จะเป็นสตรีก็ตาม บุรุษก็ตาม เป็นผู้มีปรกติไม่เบียดเบียนสัตว์ด้วยฝ่ามือหรือก้อนดิน หรือท่อนไม้ หรือศาตรา เขาตายไปจะเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ เพราะกรรมนั้นอันเขาให้พรั่งพร้อมสมาทานไว้อย่างนี้ หากตายไปไม่เข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ ถ้ามาเป็นมนุษย์เกิด ณ ที่ใดๆในภายหลัง จะเป็นคนมีโรคน้อย ปฏิปทาเป็นไปเพื่อมีโรคน้อยนี้คือเป็นผู้มีปรกติไม่เบียดเบียนสัตว์นั่นเองที่ทำให้เมื่อเกิดเป็นมนุษย์ทำให้มีโรคน้อย”
หากผู้ใดอยากเป็นคนมีโรคเบียดเบียนน้อย ก็อย่าเบียดเบียนสัตว์หรือเบียดเบียนมนุษย์ด้วยกันเอง ผลกรรมนั้นก็จะตามสนองทำให้เป็นคนมีโรค มีพุทธภาษิตแสดงไว้มาคันทิยสูตร มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์(14/287/281) ว่า “อาโรคฺยปรมา ลาภา” แปลความเป็นภาษาไทยตามสำนวนพระไตรปิฎกว่า “ความไม่มีโรคเป็นลาภอย่างยิ่ง”แต่มักจะมีผู้แปลอีกสำนวนหนึ่งว่า “ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ” ฟังง่าย จดจำได้ง่าย ใครสะดวกจำคำใดขอเชิญตามสะดวก ผู้ที่มีสุขภาพแข็งแรงมีโรคน้อยจึงถือว่าเป็นมนุษย์ที่เกิดมาโชคดีนับว่าเป็นมนุษย์ที่มีลาภเป็นอย่างยิ่ง
พระมหาบุญไทย ปุญญมโน
10/04/53